Karuta: Wiersze dla Dzieci
WYDANA
- Autor:
- Marcin Pająk
- Szczegóły:
- graczy: 2-5 | wiek: 4+ | czas: 20-30 min
- Wydawnictwo:
- Elegato Studio
- Premiera:
- Grudzień 2025 r.
- Informacje:
- wydanie sfinansowane przez crowdfunding
- Linki:
Legendarne polskie wiersze Brzechwy, Tuwima, Konopnickiej i innych w pięknej, ilustrowanej formie – teraz jako emocjonująca gra karciana, która zarazem wspiera czytelnictwo i mądrą rozrywkę! To wyjątkowe połączenie klasyki literatury dziecięcej z japońską rozgrywką z XVI wieku, które zachwyci każdego!
Zasady są proste: Posłuchaj wiersza, a gdy go rozpoznasz — szybko połóż dłoń na właściwej karcie, zanim zrobią to inni!
Karuta to tradycyjna japońska gra literacka, której korzenie sięgają XVI wieku. Polega na tym, że jedna osoba czyta fragment wiersza, a pozostali gracze starają się jak najszybciej odnaleźć pasującą kartę, kładąc na niej dłoń jak najszybciej. To proste połączenie piękna słowa, refleksu, koncentracji i radości z przyjaznej rywalizacji. Nazwa „Karuta” wywodzi się od portugalskiego carta – oznaczającego karty – które do Japonii sprowadzili portugalscy kupcy. Zanim jednak pojawiły się karty, podobne gry rozgrywano przy użyciu ręcznie malowanych muszli. Była to wyrafinowana rozrywka dworska, dostępna głównie dla elit. Z czasem karuta stała się bardziej dostępna, zachowując jednak swój kulturowy i literacki wymiar. Nie pełniła jednak wyłącznie roli zabawy — przez wieki pomagała ludziom, którzy nie mieli łatwego dostępu do szkoły, nauczyć się czytać i pisać. Grała ważną rolę w nauce kobiet i dzieci z biedniejszych rodzin, dzięki czemu stała się magicznym kluczem do świata liter i wiedzy. Dziś w Japonii spotkamy wiele odmian tej gry.
Zasady są proste: Posłuchaj wiersza, a gdy go rozpoznasz — szybko połóż dłoń na właściwej karcie, zanim zrobią to inni!
Karuta to tradycyjna japońska gra literacka, której korzenie sięgają XVI wieku. Polega na tym, że jedna osoba czyta fragment wiersza, a pozostali gracze starają się jak najszybciej odnaleźć pasującą kartę, kładąc na niej dłoń jak najszybciej. To proste połączenie piękna słowa, refleksu, koncentracji i radości z przyjaznej rywalizacji. Nazwa „Karuta” wywodzi się od portugalskiego carta – oznaczającego karty – które do Japonii sprowadzili portugalscy kupcy. Zanim jednak pojawiły się karty, podobne gry rozgrywano przy użyciu ręcznie malowanych muszli. Była to wyrafinowana rozrywka dworska, dostępna głównie dla elit. Z czasem karuta stała się bardziej dostępna, zachowując jednak swój kulturowy i literacki wymiar. Nie pełniła jednak wyłącznie roli zabawy — przez wieki pomagała ludziom, którzy nie mieli łatwego dostępu do szkoły, nauczyć się czytać i pisać. Grała ważną rolę w nauce kobiet i dzieci z biedniejszych rodzin, dzięki czemu stała się magicznym kluczem do świata liter i wiedzy. Dziś w Japonii spotkamy wiele odmian tej gry.