1943: Race to Rabaul
ZAPOWIEDŹ
- Tytuł oryginalny:
- 1943: Race to Rabaul (2027)
- Autor:
- Volko Ruhnke
- Szczegóły:
- graczy: 2-4 | wiek: 14+ | czas: 120-240 min
- Wydawnictwo:
- Phalanx
- Premiera:
- Październik 2026 r. (zapowiedź)
- Linki:
1943: Race to Rabaul to śmiertelny wyścig przez dżungle Nowej Gwinei, archipelagi Wysp Salomona i płonące niebo nad Pacyfikiem – wprost ku sercu japońskiego imperium. Lata 1942–1943. Po ataku na Pearl Harbor Japonia buduje rozległy pierścień obronny, którego kluczowym elementem staje się Rabaul – największa baza lotniczo-zaopatrzeniowa w regionie. Dla Aliantów jej zdobycie lub izolacja oznacza przełamanie dominacji Japonii w południowym Pacyfiku. Dla Cesarstwa to ostatnia tarcza przed nieuchronnym odwrotem.
Na rozległej mapie obejmującej Nową Gwineę i Wyspy Salomona ścierają się dwie odmienne koncepcje prowadzenia wojny. Dowódcy alianccy – tacy jak MacArthur i Halsey – prowadzą metodyczną ofensywę, budując lotniska, wykorzystując przewagę logistyczną i dusząc przeciwnika siłą lotnictwa. Po stronie japońskiej Imamura i Kusaka odpowiadają uporczywą obroną, kontratakami, desperackimi szarżami i konwojami balansującymi na granicy zagłady. Każda decyzja ma koszt. Każda dywizja potrzebuje żywności i amunicji. Każdy konwój może zostać zatopiony. A Rabaul – główny cel – pozostaje jednocześnie w zasięgu ręki i niebezpiecznie odległy.
Gra oferuje asymetryczną rozgrywkę dla 2–4 graczy, w której każdy z dowódców dysponuje własną talią kart, unikalną zdolnością i odrębną gospodarką zasobów. Tura po turze gracze wykonują naprzemienne akcje: przemieszczają wojska, budują bazy lotnicze, zapewniają wsparcie z powietrza, przeprowadzają ataki lądowe i morskie, organizują konwoje i utrzymują linie zaopatrzenia. Logistyka stanowi serce systemu – brak żywności zmusza do odwrotu, brak amunicji osłabia ofensywy, a utrata transportów stopniowo kruszy japońską obronę.
Alianci zwyciężają, jeśli przejmą kluczową bazę zaopatrzeniową – najczęściej Rabaul – lub osiągną wyraźną dominację strategiczną. Japonia wygrywa, jeśli zdoła zatrzymać napór, zadać przeciwnikowi wystarczające straty i utrzymać swój obronny bastion. Rozgrywka trwa od 2 do 4 godzin i może obejmować zarówno krótsze scenariusze, jak i pełną kampanię operacyjną.
To wymagający, głęboki i silnie tematyczny wargame operacyjny, w którym każdy ruch przybliża do zwycięstwa… albo do katastrofy.
Na rozległej mapie obejmującej Nową Gwineę i Wyspy Salomona ścierają się dwie odmienne koncepcje prowadzenia wojny. Dowódcy alianccy – tacy jak MacArthur i Halsey – prowadzą metodyczną ofensywę, budując lotniska, wykorzystując przewagę logistyczną i dusząc przeciwnika siłą lotnictwa. Po stronie japońskiej Imamura i Kusaka odpowiadają uporczywą obroną, kontratakami, desperackimi szarżami i konwojami balansującymi na granicy zagłady. Każda decyzja ma koszt. Każda dywizja potrzebuje żywności i amunicji. Każdy konwój może zostać zatopiony. A Rabaul – główny cel – pozostaje jednocześnie w zasięgu ręki i niebezpiecznie odległy.
Gra oferuje asymetryczną rozgrywkę dla 2–4 graczy, w której każdy z dowódców dysponuje własną talią kart, unikalną zdolnością i odrębną gospodarką zasobów. Tura po turze gracze wykonują naprzemienne akcje: przemieszczają wojska, budują bazy lotnicze, zapewniają wsparcie z powietrza, przeprowadzają ataki lądowe i morskie, organizują konwoje i utrzymują linie zaopatrzenia. Logistyka stanowi serce systemu – brak żywności zmusza do odwrotu, brak amunicji osłabia ofensywy, a utrata transportów stopniowo kruszy japońską obronę.
Alianci zwyciężają, jeśli przejmą kluczową bazę zaopatrzeniową – najczęściej Rabaul – lub osiągną wyraźną dominację strategiczną. Japonia wygrywa, jeśli zdoła zatrzymać napór, zadać przeciwnikowi wystarczające straty i utrzymać swój obronny bastion. Rozgrywka trwa od 2 do 4 godzin i może obejmować zarówno krótsze scenariusze, jak i pełną kampanię operacyjną.
To wymagający, głęboki i silnie tematyczny wargame operacyjny, w którym każdy ruch przybliża do zwycięstwa… albo do katastrofy.
